Lunahark

En dan willen we nu graag Sandra naar voren hebben– San waar ben je? – (beleefd gelach), want ook jij hebt je het afgelopen jaar bij-zon-der ingespannen voor onze sportvereniging. Niet alleen heb jij het hele jaar met lede ogen moeten toezien hoe jouw echtgenoot avond aan avond aan de bar stond (passende stilte, gevolgd door beleefd gelach) om de jeugd van een drankje te voorzien. Maar ook voor de bitterballen willen we je hartelijk danken.

”Ja, vandaag willen we als bestuur graag even stil staan bij jouw bitterballen. Ons is namelijk ter ore gekomen dat jij degene bent die iedere zondagmiddag trouw de bitterballen stond te bakken in de keuken, terwijl jouw man achter de bar stond in ons fraaie clubhuis. Al die avonden alleen thuis - we denken nu ook even aan de voorbereidingen voor het jubileumfeest, waarmee jouw man zo druk doende is geweest – al die bitterballen, ach en al die andere dingen waar ik nu even niet op kom. Welnu alles bij elkaar heeft ons bestuur doen besluiten om jou bij wijze van goedmakertje vandaag in de bloemen te zetten en jou deze bos lelies te overhandigen. Sandra, har-te-lijk bedankt (beleefd applaus).

Ik kijk op mijn horloge en grimlach eens naar manlief. Gaat die veurzitter nog lang door met zijn bitterballen? Hij praat alsof er nog een halve verpakking gloeiend heet klem zit te zitten in zijne veurzitterlijke keel. Mijn tweede glas rosé achter de kiezen, vraag ik me af waarom ik eigenlijk niet gewoon ‘nee’ heb gezegd tegen dit lollige uitje veur de vereniging. En dit is dan nog maar het begin van de middag. We hebben de kinderen Kermis beloofd en Kermis zal het ook nog worden vandaag. Een uur later staan zoonlief en ik voor het lunapark. “Daar wil ik in!”, roept zoonlief, en “Ja, doen we!” roep ik enthousiast terug. De meeste kermisdingen zijn te duur, te vervelend, gaan te hard en durf ik eigenlijk gewoon niet, maar lunapark, dat wel. Ik denk terug aan de lagere school, toen ik een weekabonnement had op het lunapark. Over de schuddende trappen, de Sjimmie-trap, draaitrap, alles was leuk. Zo staan we enkele minuten later met twee roze muntjes aan de voet van de Sjimmie-trap. En, ik kan het nog steeds, constateer ik tot mijn genoegen. Een beetje verkeerde Sjimmie-trapmanoevre levert je acuut een spagaat al dan niet in combinatie met een lage hernia op, maar al snel sta ik boven. De rest gaat eigenlijk ook best vlot. Vind ik.Ook zoonlief doet het prima. Maar dan is er opeens die enorm snelle lopende band. Was die er vroeger ook al? Zoonlief aarzelt, krijgt wat hulp van een medewerker en wordt gelanceerd. Gaat prima. Ik kijk het nog even aan. Een halve basisschool haalt me in, zoonlief zwaait naar me en ik sta daar nog steeds. Inmiddels wordt het bijna genant. Is er een escape hier? No, there is not. Uiteindelijk biedt een jonge god mij heel galant zijn arm en wordt ook ik gelanceerd. Donder bijna achterover, jonge god houdt me overeind, val voor mijn gevoel alle kanten op, en wordt aan de andere kant van de lopende band afgespuugd. “F-sterretje-ck, dit doe ik dus ook niet meer”. Met verwarde haren, een verwilderde blik maar verder übercool glijd ik de glijbaan af en dan zijn we er. Gelukkig.Een groep onbekenden lacht me vriendelijk toe. “Wij hebben wel heel erg om u moeten lachen hoor”, vertrouwen ze me toe. “Dapper hoor, ja op een gegeven moment heb je daar de leeftijd niet meer voor, hé. Die snelheid, de lenigheid .Neee, wij doen het al jaaaren niet meer, maar we gaan nog wel altijd even kijken. Levert altijd weer leuke momenten op!”. En met afhangende schouders verlaat ik het lunapark.