Uurtjesdag

Woensdag is het uurtjesdag. Niet alleen voor mij, maar voor veel moeders. Denk ik. De meeste mannen houden niet zo van uurtjesdag. Die zijn meer in voor rokjesdag. Vraag maar aan Martin. Met het moederschap komt uurtjesdag in beeld. Het duurt een jaar of twaalf. Denk ik.
De eerste vier jaar is het alle dagen uurtjesdag. In mijn herinnering. Terwijl kind één een uurtje slaapt, gooi je een was in de wasmachine, vouw je de andere was op, probeer je de halve fruithap van Jongste uit je haar te halen en op dat moment zie je ook nog de spuugvlek op je schouder. Jammer dat je je colbert nog aan had bij dat boertje. Tja. Stofzuigen is onhandig concept. Slapende kinderen wil je vooral laten slapen en een kruipend kind schrikt zich ongans van een stofzuiger die op ooghoogte om hem heen loeit. Gelukkig kruipt Jongste niet alleen vooruit, maar ook achteruit zodat het onder de verwarming ook stofvrij blijft. Het beste is overigens om kind 1 en 2 allebei in een kindervervoermiddel te plaatsen en naar het eerste het beste park of speeltuin te rijden. Een buurvrouw uit die tijd nam ook altijd een flesje rosé mee, voor het geval ze vriendinnen tegen zou komen.
Zodra ook jongste naar groep 1 gaat, verschuift uurtjesdag naar de woensdag. Logisch, want een beetje deeltijder werkt nu eenmaal niet op woensdag. Werken op woensdag is niet gezellig, niet praktisch vanwege de clubjes en bovendien is het duur.  Op woensdagochtend heb je de he-le ochtend de tijd om al-les te doen waar je de andere dagen niet aan toegekomen bent.
Zo probeer ik al een paar jaar om op die woensdagochtend te sporten (tussen kwart over negen en kwart over tien), hulpouder te zijn op school (tussen elf en twaalf) en naar twintig winkels te hollen (tussen kwart over tien en elf). Er blijken namelijk iedere week wel weer toepasselijke cadeautjes nodig te zijn voor jarige vrienden, housewarmende familieleden en natuurlijk voor de kinderfeestjes. Ook is altijd de tandpasta op, of tandenstokers, muggenolie, formule W, of al die andere Kruitvatse lulligheden. En dan zijn er ook altijd op de gekste momenten sokken nodig of ondergoed én zie ik op woensdagochtend dat de plant voor het raam veranderd is in een droogboeket uit de vroeg negentiende eeuw.
Omdat wij heel bewust bedacht hebben dat sport en muziek een onlosmakelijk onderdeel vormen van de opvoeding van ons gekinderte, staat woensdagmiddag in het teken van Taxibedrijf Schrijft. De middag is volledig gevuld met op en neer rijden, naar de trainingen kijken, of gauw tussendoor boeken inleveren bij de bibliotheek en op goed geluk weer tien nieuwe boeken uit verschillende rekken meenemen. Thuis blijkt de interesse voor de meegenomen boeken á la ‘Kantklosplezier', ‘Korfbal voor iedereen' en ‘Annejet knipt de kaartjes' doorgaans niet bijster groot. Maar ik was wel mooi voor het eind van de training terug! Sinds kort gaat dochterlief zelfstandig naar de bieb, gelukkig.
Eigenlijk valt het bij mij nog mee, er zijn meerijdafspraken, waardoor we met een paar moeders een woensdagmiddags deeltaxibedrijf zijn gestart. Reuze handig, want als je voor de één niet hoeft te rijden is er opeens een uurtje tijd voor die was die je er vanmorgen hebt ingestopt, zie je dat de katten in het gras verdwijnen als een jachtluipaard op de savanne en schreeuwt de buitenlamp die in maart stuk ging (ach, het blijft toch steeds langer licht), ook om vervanging. Op zoek naar een schroevendraaier struikel je over de grasmaaier. O ja, er was nog iets.
Meestal lukt het wel om rond 19.00 uur aan tafel te zitten, waarna meneer Schrijft na een kopje koffie een uurtje later verdwijnt om ´invulling te geven aan zijn sportavond´. Nog een uurtje later liggen Junior en Juniora in bed, en twijfel ik tussen een studieboek dat uiterst zichtbaar op tafel ligt of de laptop boven. En weer uur later staat er een nieuwe bijdrage op het volkskrantblog.