Klingelingelingelingeling. Twee mevrouwen met congressjaal laten hun belletjes rinkelen, als teken dat het congresvee weer binnen in de zaal verwacht wordt. Ik ben niet zo heel congresfähig over het algemeen, en zo'n klingelmoment maakt me weer duidelijk waar dat vandaan dat komt. Alsof ik zelf de tijd niet in de gaten kan houden... Om mijn nek bungelt mijn programma-voor-vandaag in vrolijke kleuren.
Om het denken zoveel mogelijk binnen de perken te houden, wordt er vandaag voor ons gedacht. Wij hoeven alleen maar te zitten en te luisteren. Om ons daarbij te helpen zijn er strategisch geplaatste dames met identieke pakjes, identieke lage staarten en identieke congressjaals. Zelfs hun lach is identiek. Ze zouden zonder problemen medaillegastvrouw bij de Olympische Spelen in China kunnen zijn.
De middag breng ik door achter een kamerscherm. Samen met nog 49 andere congresgangers en 24 andere kamerschermen. Voor het scherm staat een zongebruinde subtiele krijtstreep zijn powerpoint-presentatie voor te bereiden. Vijftig stuks congresvee kijkt hoopvol naar wat komen gaat. Dan zie ik achter een van de vele kamerschermen een man-met-een-oortje. Hij wacht wat om zich heen. Zijn taak voor vandaag is dat hij er is. Voor het geval dat.
Zongebruinde subtiele krijtstreep kijkt vanaf het kleine podium peinzend naar het scherm dat akelig wit oogt. Dat zag er gisteravond toen hij om elf uur 's avonds de laatste hand legde aan deze presentatie over dienstverlening, beslist anders uit. Nog voordat hij Oortjesman kan wenken, springt Oortjesman voorkomend van achter het kamerscherm vandaan, morrelt aan wat draadjes en keert terug in zijn basispositie. Vanavond kan hij thuis vertellen dat het weliswaar saai was, daar achter het kamerscherm, maar dat hij wel een zeer wezenlijke bijdrage had geleverd.
Na het kamerschermavontuur is een kleine pauze gepland. Volgens het programma om mijn nek mag ik naar het blauwe buffet voor een kop thee of koffie. Bij het groene buffet kom ik echter twee bekenden tegen en daar zien we thee. Er komt dit keer geen gastvrouw van achter een gordijn vandaan, maar zelf inschenken vinden we geen probleem. Zeker niet omdat ik me realiseer dat ik me illegaal bij deze groene balie bevind. Achter ons staat inmiddels iets dat op een rij lijkt.
Vanuit het niets komt er plotseling een congressjaalmevrouw aangetrippeld die ons vertelt dat wij nog geen thee mogen drinken. De reden is dat dit pas over tien minuten mag. Ze biedt haar excuses aan voor het feit dat ze vergeten is de thee af te dekken met klantvriendelijke doeken, maar is daarbuiten redelijk resoluut. Geen thee dus voor ons en de anderen in de rij. ‘dienstverlening zit tussen je oren', zegt een congresmeisje achter me dat net twee rijen voor me zat. ‘Ja, beaamt haar collega. "En je moet het ertussen krijgen, tussen die oren. Want daar gebeurt het'. Ik denk dat ze gelijk hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten