Laat Ramses zijn eigen gang maar gaan

Ik zou deze bijdrage kunnen beginnen met de opmerking dat  wij vroeger een kat hadden die Ramses heette. En daar dan over kunnen uitweiden. Maar dat doe ik niet. Ik heb gisteren namelijk iets gezien dat indruk heeft gemaakt. Ik heb Ramses Shaffy gezien. 
"Zullen we zondagavond nog teruggaan om Shaffy te zien", stel ik voor aan meneer Schrijft. En meneer Schrijft twijfelt. Hij weet het niet. Niet omdat hij Shaffy niet goed vindt, maar misschien juist om die reden. Zit hij niet in een verpleeghuis? Is hij niet hartstikke dement? Kun je hem niet beter herinneren zoals hij vroeger zong. Ja, en ergens ben ik het ook wel weer met hem eens. Kiest die man er zelf voor om door een paar goedwillende personen iedere keer weer het podium op gesleurd te worden. Is het niet heel erg sneu, zo'n oude man, slecht ter been, half dementerend, kunnen we niet beter gewoon een cd van Shaffy  opzetten als we zo graag Shaffy willen horen?  Het is een vorm van kinderarbeid, maar dan het andere uiterste. Wij kiezen toch ook niet voor kleding die door kleine kinderhandjes is gemaakt?
Zondagmiddag kijk ik wat rond op internet om meer informatie te vinden over Ramses. Is hij echt zo dement? Nee dus. Heeft hij Korsakov? Wellicht, maar de vraag is in welke mate. Hij heeft genoeg gedronken om het predikaat te ‘verdienen', dat wel. Tegen half negen stappen we dus op de fiets. Op naar Ramses. Bij de Heuvel aangekomen zien we meer drukte toen we er in de middag met het hele gezin Schrijft waren. Er blijven mensen naar de Heuvel lopen en daarmee lijkt het podium wat onhandig  op het plein gesitueerd om iedereen een blik te gunnen.
En dan het concert. Ik weet niet wat er gebeurt, maar er gebeurt iets op het plein.  Het contrast tussen het beeld van de oude man die door twee mensen het podium op gehesen wordt en de man die even later het hele plein vult, is groot. En hij geniet. Ramses kijkt over het plein en geniet zichtbaar. En alle generaties zingen zingen luidkeels mee. Het is niet zomaar mooi, het is onverwachts mooi, het ontroert.
Laat me/Vivre - met Alderliefste - klinkt prachtig, klinkt doorleefd. En zo gek is dat niet, want Ramses heeft minstens vier levens geleefd en dat hoor je terug in zijn stem.  Kippenvel en krachtig tegelijk.  Na ‘Laat me' neemt hij plaats achter de vleugel en een improvisatie over onze regio volgt . Daarna is het weer terug naar de kruk. Voor de begeleiders onhandig, zo'n bewegende Ramses. Het is vast praktischer als hij op zijn barkruk blijft zitten. Maar dat doet hij niet.
‘Zing vecht huil bid' is ook indrukwekkend. Indrukwekkend mét Ramses, maar ook als Ramses kijkt naar het luidkeels zingende plein. Weer een kippenvelmoment. Ik heb het idee dat we hier met zijn allen iets heel bijzonders aan het meemaken zijn. Er is aandacht. Er is intimiteit.  Als hij tussendoor iets vertelt of een grap maakt, is het muisstil.  En ja, af en toe is Ramses zijn tekst kwijt, maar dat is dan maar zo. Na de toegift (Sammy, achter de vleugel) fietsen we stil naar huis.