Veel momenten van introspectie zijn er niet te lezen op mijn blog. Die momenten beleef ik namelijk meestal in de auto. Van en naar huis. Een half uur om gedachten op een rij te zetten op de heenweg en nog zo’n half uur aan het eind van de dag. Mijn blog is voor verhalen. Verhalen die gebaseerd zijn op wat ik zie, lees, meemaak en die zichzelf terugvinden in nieuwe verhalen.
En die verhalen, tja, die zijn er de laatste maanden niet meer zo veel. Gek, want mijn schrijfblokje zit nog vol met steekwoorden die ooit nog een verhaal kunnen worden. En los daarvan zitten de verhalen ook nog in mijn hoofd, ik hoef ze eigenlijk alleen nog maar op te schrijven. Door te schrijven, ga je scherper zien, heb ik gemerkt. Waarom verschijnt er dan niets nieuws hier, is het tijd om te verhuizen, tijd voor een nieuwe aanpak, tijd voor nieuwe scherpte?
Vandaag een momentje van introspectie dus. Over mijn blog en de vraag waarom ik ook alweer was gaan bloggen. Niet om nieuws te delen, dat kunnen anderen beter en sneller. Een passieblogger ben ik ook al niet en voor een community-blogger blink ik uit door afwezigheid. Een echte kattenblogger ben ik ook niet, al waren Felix en Layla ooit wereldberoemd op mijn blog. En terecht, maar dat is een ander verhaal.
Eigenlijk is het heel simpel: ik ben gaan bloggen omdat ik het leuk vind. Leuk vind om te schrijven, leuk vind om reacties te krijgen. Daarom sla ik de boel niet op op mijn harde schijf, maar hier op mijn blog. Daar kan ik creatief schrijven over wat ik wil, er is geen format dat mij bindt en geen bladformule dat me een bepaald ritme oplegt. Ik kan dus ook gewoon een paar maanden niet schrijven. Of een scriptie schrijven over belangwekkende aangelegenheden. In mijn hoofd een boek schrijven. In mijn hoofd zitten nog veel verhalen, de moeite waard om op te schrijven. De Echoloodserie bijvoorbeeld. Het is vast niet toevallig dat ik dit schrijf op de dag dat mijn vader zes jaar geleden overleed. De dag dat de piano zweeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten