Vandaag is een beetje een bijzondere dag. Twee jaar geleden startte ik namelijk mijn blog hier*. Redelijk in een opwelling eigenlijk, beetje aan het zoeken, bij het volkskrantblog aanbeland, wat rondgelezen, enthousiast geworden, eigen blog aangemaakt en hoppelekee, om kwart voor één ’s nachts stond mijn eerste bijdrage (eigenlijk een mailtje) erop. Leuk.
En nu is er een boekje: ‘Vrouw, ga houthakken’, zegt de dokter, een bundeling van columns. Heel erg vers, maar voor de vaste lezers hier over het algemeen toch best bekend. Soms een beetje herschreven omdat een boekje toch anders is dan een blog. Nu moet ik natuurlijk boek zeggen, maar met iets meer dan honderd pagina’s en een koddig 130x190mm formaat blijf ik het consequent boekje noemen. Tja.
De 42 columns die erin staan, gaan over het algemeen over de uithoeken van het dagelijks leven. Geen Grote Gebeurtenissen, daar schrijven anderen maar over. De basis is dus vooral klein en alledaags, hoogstens voorzien van een originele invalshoek. Dat van die invalshoek is niet van mezelf, dat riep een keer iemand en ik vond het leuk genoeg om te onthouden. Je weet nooit waar het nog goed voor kan zijn. Zo heb ik inde afgelopen twee jaar van alles geleerd over schrijven. Het leek me bijvoorbeeld altijd logisch dat een verhaal of ‘echt’ was of ‘niet echt’ was gebeurd. Dat is dus niet zo. Er ontstaan tijdens het schrijven nieuwe combinaties van mensen en gebeurtenissen waarbij alles mogelijk is. Eigenlijk is dat veel leuker dan de opties ‘echt’ en ‘niet echt’ gebeurd.
De restrictie die ik mezelf heb opgelegd is dat ik niet over mijn werk schrijf. Ik ga daar nu even een uitzondering voor maken. Dat ligt overigens niet aan mij; dat komt door mijn collega’s die me vandaag verrasten met een lief kaartje en een pakketje Desperados om me met Vrouw, ga houthakken te feliciteren. Toch raar hoor, als je druk aan het tikken bent achter je pc en opeens al je collega’s zomaar binnenkomen ‘voor de gezelligheid’. ‘Huh, heb ik een overleg gemist?’ Stug verder tikken (want haast) was maar heel even een optie totdat ik (vrij laat, I admit) merkte dat ze voor mij kwamen. Nieuwe collega’s, jullie bent schatten!
Leuk dus, zo’n boekje. Morgen een interview met onze regionale krant, een kort radio-interview voor de lokale radio en een week later nog een interview. Eén dag op de markt en bij de lokale boekhandel te koop en verkrijgbaar via alle internetboekhandels . Sinds gisteren weet ik dus ook dat er aardig wat verschil is in verzendkosten, ook al iets waar ik nooit over had nagedacht. Leerzaam dus, zo’n boekje.
Morgen is er een ‘literaire avond’ van het Schrijverscafé rond het thema ‘De Kubus’ en ‘Vrijheid in beperking’. Het heeft me nog nooit zo veel tijd gekost om een bijdrage te schrijven. Raar hoor, zo’n boekje. ‘Ingebonden’ is het geworden en ik zal ‘m over een paar dagen ook hier plaatsen.
*oorspronkelijk gepubliceerd op volkskrantblog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten