Tafel voor twee

De speeltuin ziet eruit zoals een speeltuin er uit hoort te zien op een zonnige dag. Gevuld met  krioelende kinderen in allerlei soorten en maten. Jongen, meisje, klein, erg klein en wat groter. Op het terras zitten ouders in allerlei soorten en maten. Groot, stief, alleenstaand of hoeksteen.   Het is een prettig terras, voor fietsknooppuntenfietsers, mountainbikers en andere fietspassanten.  Voor de anderen is er een grote parkeerplaats.

Aan een tafeltje zit een jonger stel. Verliefd? Zijn schuchtere blik verraadt dat hij er nog een beetje aan moet wennen, zo'n gezinnetjes-locatie.  Hij frommelt wat aan zijn donkere spijkerjasje. Vriendin zit er meer ontspannen bij en kijk met de glimlach van rond de dertig vooruit, naar het spelend kroost.  Haar zonnebril glimt in haar donkere haren. Hij kijkt naar haar en pakt haar hand even vast. Kijkt om zich heen of anderen het gezien hebben. Ze lachen.  Hij bestelt voor allebei een pizza en een verse jus voor haar. Zelf neemt hij een witbiertje.

‘Is deze plaats nog vrij?'Een vijfendertiger kijkt het stel vragend aan, zijn linkerhand op de vrije stoel. Bikkembergs aan de voeten, een Hilfiger polo en een Diesel aan de kont. Op zijn hoofd een Hugo Boss. Bril.  Het is druk en er is geen tafeltje meer vrij.  Jonger Stel kijkt elkaar veelbetekenend aan en mompelt dat het geen probleem is. Bikkemberg gaat zitten, zijn vriend neemt de andere vrije stoel. Ook hij wil ons met al zijn logo's graag deelgenoot maken van het feit dat zijn kledingbudget bovenmodaal is. De juffrouw trippelzigzagt met twee pizza's over het overvolle terras. Alsof ze over een evenwichtsbalk loopt, maar dan anders.  Op deze zonnige dag hebben ze namelijk alle tafeltjes en alle stoelen op het terras geplaatst. Ook de reservestoelen. De merkheren bestellen allebei een witbiertje.

Spijkerjas knipoogt naar Mooie Vriendin. Het wordt wat lastig praten met die twee heren aan dezelfde tafel. De merkheren doen qua schreeuwerigheid nauwelijks onder voor de logo's op hun kleding.   Dus kijken ze naar elkaar. Nemen een hapje van hun pizza en doen alsof ze het nog steeds even gezellig vinden als vijf minuten eerder, toen ze nog intiem, samen een tafeltje deelden. De merkheren zwaaien ondertussen naar de familieschommel. En naar het klimtoestel. Binnen een minuut is er ook een mevrouw l'Argentina en een mevrouw DKNY, allebei in witte spijkerbroek met gouden riem aan tafel. Ze blijven even staan, kijken om zich heen en lopen weg. Keren terug met twee stoelen die ze schuin achter Jonger Stel neerzetten. Roepen nu ook de kinderen, in totaal vijf. Het lukt hen om nog vier stoelen te vinden die ze ongeveer rondom Jonger Stel draperen. De jongste gaat op schoot. Geen knipoog meer, geen stralende blik.  De pizza lijkt minder goed te smaken, al worden de happen groter, sneller. 

‘Zullen we zo maar meteen afrekenen', vraagt Mooie Vriendin aan haar vriend, terwijl ze de laatste hap nog niet heeft doorgeslikt. ‘Ik ga wel even naar binnen, da's sneller', antwoordt hij. Als ze uiteindelijk samen naar binnen lopen, kijkt zij nog even om. De familie Bikkemberg heeft al lang bezit genomen van de tafel. Alsof het nooit anders was geweest.